Soms vinden gevoelens hun weg niet in woorden. En soms zijn woorden precies wat we nodig hebben om weer een beetje thuis te komen bij onszelf.

Op deze plek deel ik persoonlijke verhalen, gedichten en inzichten over herstel, persoonlijke groei en de weg van overleven naar écht leven.

Soms met een lach maar ook met een traan.

Misschien herken je jezelf in een verhaal.

Misschien geven de woorden je troost.

Misschien herinneren ze je eraan dat je niet alleen bent...

Wat ik voel,

Ik voel pijn, verdriet en rouw.

Rouw om het meisje dat ik vroeger was. Zij is er niet meer.

Dat moeten accepteren doet pijn.

Het doet pijn dat mijn leven door de keuzes en het gedrag van mezelf en anderen zo'n wending heeft gekregen.

Het doet pijn dat ik dingen anders had willen doen of eerder had willen zien. Dat besef maakt me verdrietig.

Maar langzaam leer ik dat deze rouw er mag zijn.

Ik hoef haar niet weg te stoppen. Ik hoef niet tegen haar te vechten. Ik mag voelen wat gevoeld wil worden.

Ik ben aan het leren dat ik nog steeds mezelf ben.

Misschien niet meer op dezelfde manier als vroeger, maar in een nieuwe versie van mezelf.

Een versie die is gevormd door alles wat ik heb meegemaakt.

Het kleine meisje in mij is niet verdwenen.

Zij mag er nog steeds zijn.

Ik mag haar vasthouden. Ik mag haar troosten. Ik mag haar missen, liefde geven wanneer het verdriet zich aandient.

Langzaam leer ik dat ik geen afscheid hoef te nemen van wie ik was.

Ik mag haar meenemen op mijn verdere pad.

Niet als iemand die achterblijft, maar als een deel van mij dat altijd liefde, zachtheid en aandacht verdient.

Misschien is dat wel de mooiste vorm van acceptatie.

Niet terugverlangen naar wie ik ooit was,

maar liefdevol omarmen wie ik vandaag ben.